Slimme telefoon?

‘Oh, wacht even, ik word gepingd!’ Gee-eeh-wat? ‘Ja, dat is iets nieuws, hartstikke leuk en bovendien gratis. Maar je hebt wel een internet abonnement nodig. Anders werkt het natuurlijk niet. Net zoiets als chatten.’ Oke, allemaal leuk en aardig maar vriendin B en ik gingen even gezellig iets drinken want we hadden elkaar al bijna een half jaar niet gezien. Krijg je als je aan de andere kant van het land woont. En allebei verschillende wegen inslaat. Ik me volledig op mijn carrière gestort, en zij huisje boompje beestje. Ik wacht nu nog op het kiendje en het plaatje is compleet. In de tijd dat ze hier in Amsterdam is aangekomen heeft ze meer oog voor haar mobieltje dan voor mij. Waren we aan het lunchen “bleeeep” een  mailtje, “zzzzzmmmm” smsje “ping” haar chatbox. Midden in mijn verhaal gaat dat ding weer. ‘Sorry, ik moet dit even bekijken hoor kan belangrijk zijn.’ Belangrijk? Hallo, je hebt me bijna een halfjaar niet gezien. Wat kan er nu belangrijker zijn dan je vriendschap? En vervolgens staarde ze een kleine 10 minuten naar haar telefoon en had ik inmiddels de hele omgeving in mij opgenomen. Ik betrapte me erop dat iedereen zit met zo’n ding. Ja zo’n ding wat alles kan. Wat het leven alleen maar makkelijk maakt. Een stelletje wat net nog romantisch hand in hand kwam aanlopen zijn nu allebei in de ban van het apparaatje dat om de haverklap een lawaai van jewelste maakt. Ik vraag me af of ze ook zo in bed liggen. En ik, ik heb nog altijd een ladyphone waarvan de functie smsen al heel wat mee was toentertijd. Een mobiel speciaal voor vrouwen, je had er natuurlijk geen drol aan. Ik kon mijn BMI uitrekenen. Niet dat ik daar op zat te wachten om geconfronteerd te worden dat ik eigenlijk toch echt moest gaan sporten want mijn BMI was te hoog.  Ik verlang wel naar die tijd hoor, waarmee je dat ding gebruikte om iets af te spreken en dan vervolgens uren lang aan het kletsen was zonder gestoord te worden door elk bliebje wat er in je omgeving afgaat. Het mooie was ook dat vriendin B bij elk bliebje bijna van haar stoel afviel van enthousiasme want ze had weer een berichtje, EN het kon belangrijk zijn. Maar wat is er nou eigenlijk zo belangrijk? Alle onzin die je in je mailbox krijgt. Een smsje waarin eigenlijk ook niets boeiends staat. Ik dacht dat ik vandaag het belangrijkste was van al haar afspraken. Maar na dat ze uit gestaard en gegrinnikt was wisten we niet meer wat ons gesprek onderwerp was. Ik gooide maar stoer een poging erin om erachter te komen wat er zo grappig was op haar telefoon. ‘Oh ja zoooo grappig, vriendinnetje van me struikelde net en dat moest ze me echt even melden.’ Ja, echt heel erg belangrijk! En 1 minuut later zat ze weer op dat ding te kijken. ‘Ja, is hartstikke makkelijk kan meteen even kijken hoelaat mijn trein terug gaat. Oh, je moet ook zo’n BB aanschaffen kunnen we pingen, spreek ik je ook weer wat meer.’ Ehh, sorry?