Annebet, Column

Annebet waant zich even in het leven van Sientje,
in een van haar drukke maar o-zo-interessante dagen.


Ik zit in de trein, half negen 's ochtends richting Rotterdam. Dromerig staar ik uit het raam, diep in gedachte gezonken. Ik ben me totaal niet bewust van mijn omgeving totdat ik achter me een meisje uitbundig hoor telefoneren. "Haaaaai schat, met Sientje hier!" Ik luister het gesprek een tijdje aan, heel veel keuze heb ik trouwens ook niet. Ik ben benieuwd naar de persoon die door de telefoon loopt te tetteren en kijk achterom. Dacht ik het niet? Een blond tienermeisje met Uggs, een Blackberry en haar hele levensverhaal. Opnieuw staar ik uit het raam, maar kan me niet meer concentreren op mijn eigen gedachte. Hou je kop kind, denk ik geïrriteerd. Het kan me niets schelen wat jij met je vriendinnetje bespreekt, met hoeveel jongens je hebt gezoend afgelopen weekend op hockey toernooi, dat Willem is vreemd gegaan, dat Nick het wachtwoord van je hyves heeft, dat je gedist bent door Emma, dat je haar terug pakt en dat je nagellak past bij je nieuwe tas...

Waarom, ik weet het nog steeds niet, maar wanneer ik 's avonds achter mijn laptop studie ontwijkend gedrag vertoon en wat rond aan het snuffelen ben op hyves denk ik weer aan Sientje. Ben ik nou echt nieuwsgierig naar het leven van een irritant Ugss dragend tienermeisje? Voordat ik het zelf in de gaten heb zoek ik op 'Sientje, Rotterdam'. Ik krijg 5 hits. Het is overduidelijk. Een profielfoto waar een meisje uitdagend in de camera kijkt en haar nieuwe tas met bijpassende roze nagellak showt, dat moet Sientje zijn! 460 'vrienden' heeft ze, haar profielsite staat vol met persoonlijk interesses. Wat zie ik nu, kan ik Sientje ook volgen via Facebook en Twitter? It's my lucky day!

Is het dan echt zo gemakkelijk? Ik begeef me midden in het leven van Sientje. Ik meng me tussen haar vrienden en bekijk alle 150 foto's van haar hockey feestjes. Op facebook lees ik dat ze om 21.00 uur naar Sex and the City gaat met haar vriendinnen @ Pathe Rotterdam (en dat Emma niet mee mag). Op twitter lees ik dat ze bij Wok to Go in de rij staat. Ik lees waar ze mee bezig is en wat ze van plan is, naar welke evenementen ze gaat en met wie. Och onze Sientje, ze krabbelt, tweet en pingt heel wat af in haar virtuele bestaan. Als je elk moment van de dag, je leven in maximaal 140 tekens deelt met de rest van de wereld, leef je dan? Of deel je alleen maar?

Opeens besef ik me dat ik nog steeds bezig ben met het geneuzel in het leven van Sientje. Er verschijnt een nieuwe tweet. Goed verhaal, wel een beetje kort. Kunnen we wel volstaan met het minimale? Gluren door het sleutelgat, best leuk, maar ik ga toch voor het #echteleven.