Oma vertelt...
Toen ik nog helemaal niet zo sociaal was, was ik al wel op allerlei profielen-sites te vinden. Cu2, HI5, MSN, MSN Spaces… Je kunt het niet zo gek bedenken of ik heb het gehad. Toen kwam daar een nieuwe bij: Hyves. Weer meer van hetzelfde, zo dacht ik. En natuurlijk werd ik weer lid. Je zou wel kunnen stellen dat ik en mijn beste vriendin de eerste leden waren. Paginalange verhalen schreven wij aan elkaar, wat voor ons net een beetje als emailen was, alleen dan met leukere smiley's. Gelukkig zaten er toen nog maar 2 mensen op Hyves, namelijk zij en ik, dus kon niemand meelezen over het feit dat mijn vakantievriendje mijn haar zo mooi vond en dat ik al 300 euro op mijn bankrekening had staan. (Even ter relativering, ik was toen net 18). Toen kwamen er ineens een heleboel mensen op Hyves, en was het lang zo leuk niet meer om al deze persoonlijke dingen neer te zetten, want iedereen kon het ineens lezen. Onze berichtgeving via Hyves werd minder, en we hebben nooit meer zoveel smiley's gebruikt als toen.
De Grote Overgang
Toen ik erachter kwam dat Hyves eigenlijk steeds meer begon af te kijken van Facebook, en ik daar ook beter contact kon houden met mensen in het buitenland, stapte ik al snel over. Dit was lange tijd leuk. Minder leuk werd het toen ineens ook iedereen van Hyves overstapte naar Facebook. De term social media ontstond, waardoor je zou denken dat dit wel een heel sociale vorm van media is. Maar Facebook is er vooral om dingen te delen, niet per se om je sociale contacten te onderhouden. En dat is gelijk het verschil met Hyves en alle andere profielen-sites waar ik lid van was.
Sociale media, maar niet zulke sociale mensen...
Wat mij opvalt, is dat mensen dan ook een stuk minder sociaal worden van social media. Als je iets leuks hebt meegemaakt of goed nieuws hebt, wil je dit graag van de virtuele daken schreeuwen en het is leuk als iemand jouw enthousiasme deelt. Alleen komen alle reacties die je krijgt ook echt via Facebook. Als je bijvoorbeeld zegt dat je een nieuwe baan krijgt, drukken 6 mensen op het Like-knopje, en klaar is Kees. Begin je dan later nog eens tegen een van deze personen over je baan, dan krijg je alleen als reactie 'Ja, weet ik, ik had toch op 'Like' gedrukt?'. En daarmee is het onderwerp afgedaan. Soms komt het ook wel eens voor dat iemand de behoefte heeft op Facebook een discussie met je te voeren over een onderwerp dat je geplaatst hebt, wat door het gemis van lichaamstaal en de nuance die je in het echt wel hebt helemaal de soep in kan lopen. Zo kan het zijn dat je ineens virtueel ruzie zit te maken met iemand tegen wie je in de wandelgangen drie keer 'Hoi' gezegd hebt. Het lijkt wel alsof een persoon op Facebook ineens een soort kanaal wordt, vervuld van persoonlijk nieuws. Daardoor is iedereen continu up-to-date over jouw leven, waardoor in het echte leven de interesse snel weg is, ze hadden het toch al op Facebook gelezen? De term social media is in mijn ogen eigenlijk een grote tegentegenstelling, want hoe kan media sociaal zijn? Dat zal dan door de persoon achter de media komen, maar als deze door het gebruik ervan juist een stuk minder sociaal wordt, hoe social is deze media dan nog? Misschien komt het ook doordat ik al zo vroeg op internet was en 'in mijn tijd' alles nog zo simpel werkte. Nu moet ik er ineens over na gaan denken of ik wel wil dat iedereen leest wat ik zeg voor ik het neerzet. Ik ben het spoor volkomen bijster. Als je wel sociaal wilt zijn, kan je misschien maar beter al je social media in de virtuele prullenbak gooien.
Goed beargumenteerd. Soepel geschreven, prima.
BeantwoordenVerwijderen