Leonie, column

Social Coaching

Het is beroerd met me gesteld. Ik weet blijkbaar niet hoe ik vrienden maak. Een diepe vriendschap ontwikkel, een hechte band. Best zielig als ik het zo lees. Ik ben er wel, maar toch ook weer niet. En dat voelen ze.

Zonder dat ik het wist wordt er aan mij en mijn 'sociale tekortkomingen' gedacht. Een held, een coach, een bezorgde opa. Vaderlijke zorgen over de status van mijn sociale contacten, of eigenlijke over mijn niet sociale contacten. Zo goed als dat zij mij totaal niet kennen, willen zij me helpen. Mijn hand vasthouden als ik vrienden probeer te maken, mij helpen om met deze vrienden over koetjes en kalfjes te praten.

Face-book vraagt regelmatig aan één van mijn vrienden of zij mij wil helpen. Helpen vrienden te maken. (Ja je hoort het goed, ze sparen kosten nog moeite en schakelen een eigen personal Face-book coach in.) Er wordt zelfs gevraagd om het nieuws met mij te delen, daar ben ik blijkbaar ook niet zo goed in.

Ze kennen mij dus kennelijk tot op het bot, en willen niet dat ik wegeb en als een grijs muisje dat verschuilt zit in het netwerk dat Face-book heet. Maar wat als ik nou gewoon een grijs muisje ben en wil zijn? Wat als ik geen behoefte heb (ook nooit gehad) om van de digitale kerktoren te schreeuwen waar ik ben, wat ik doe, hoe belabberd ik me misschien voel en of de kat van de buren mij 's nachts heeft wakker gehouden?

Face-book moet maar eens begrijpen dat er ook stille grijze muisjes zijn die zich prima redden tussen de grijze massa van actieve Face-bookers. Ik sta ferm overeind met mijn muizen oortjes rechtop en kin omhoog. Dwingen kunnen ze me niet, ik laat het niet gebeuren, ik blijf wie ik ben. Vriendelijk bedankt Face-book, maar nee dank je.

Gegroet,

Grijze Muis