Column Inge

Daar gaan mijn moeders’ scoops…

Facebook en Twitter. Sommigen vinden het een verrijking en kunnen niet meer zonder, anderen gooien de laptop met bijbehoren het liefst van drie hoog richting stoeptegel. Wat is er zo bijzonder aan het feit dat iedereen, van vuilnisman tot celeb en alles daar tussenin, gevolgd kan worden met de dagelijkse bezigheden?

Als je ten huwelijk gevraagd bent; leuk! Dat wil je dat wilt delen, is nog te begrijpen. Die nieuwe baan met fantastische carrièrekansen; hartstikke fijn, complimentjes kun je dan zeker gebruiken. Maar om Tweets te lezen dat je dronken op een ge-wel-dig feestje in Rotterdam staat te hossen of dat je goudvis naar het hiernamaals is vertrokken door toedoen van de hongerige kat, who cares???

Toch blijft het stiekem leuk om dit soort onzinnige verhalen te lezen, ook al ontkent iedereen bij hoog en laag de WWW’s op Hyves of Tweets op Twitter te hebben gelezen. Vreemd dat men dan wel weet dat je inmiddels een jaar getrouwd bent, die auto van de zaak hebt gekregen of toe bent aan goudvis nummer 8.

Neem mijn moeder. Totaal niet bekend met sociale media van welke vorm dan ook. Ze vraagt om Hyves. En Facebook. (Dit project wordt overigens al een aantal jaren gedwarsboomd door mijn zusje, die niet zit te wachten op commentaar van mijn mams bij iedere foto of krabbel, maar dit terzijde)Een smsje lukt inmiddels fluitend en with the blink of an eye stuurt ze de meest hilarische stukjes tekst richting iedereen die maar in het bezit is van een mobiel. Dat is dus echt iedereen, of je moet de afgelopen pakweg 15 jaar in een coma hebben gelegen. E-mails; same thing.

Sinds ze weet hoe dit magische stukje tekst makkelijk en snel naar mensen gestuurd kan worden, brengt ze iedereen op de hoogte van de laatste nieuwtjes op het gebied van alles. Familie, politiek, BN’ers, you name it, ze weet het. Mijn nicht bevallen? Wist ik al. Zelfs al een foto gezien. Mijn oude schoolvriendin een huis gekocht? Allang bekend, stond in haar WWW. Mijn vader hobbelt er rustig achteraan en weet iedere keer toch weer de energie op te brengen om enthousiast te doen als mijn moeder haar scoop aan de man brengt.

Ik ga mezelf langzaamaan aanpraten dat ze in een sociaal isolement belandt, en dit alles omdat wij (jaaaa, ook ik) niet willen dat mijn moeder zich beweegt tussen alle (on)bekenden op het World Wide Web. Misschien moeten we toch maar een profiel aanmaken…