Sollicitatie 2 Jens

Snorrenmans

heb me even laten inspireren door een stuk in de AD en natuurlijk het WK ;)

nog even een column :) 

Ik als vrouw zijnde let natuurlijk tijdens het voetballen meer op de gespierde kuiten en de knappe koppies dan op voetbalkwaliteiten. Ja, het oog wilt ook wat. Maar wat me nu opviel was een beetje angstaanjagend. De oranje spelers zien er onverzorgder uit dan normaal. Rafael van der Vaart ziet eruit alsof hij jaren lang in een Peruaanse cel heeft gezeten. En Nigel de Jong heeft zijn schaamhaar afgeknipt en op zijn kin geplakt. In het AD las ik dat het om baardgroei gaat. Onder het van motto ‘niet verloren, niet geschoren’. Een soort van bijgeloof en luiheid als je het mij vraagt. Eerst nota bene bijna een trendy kapper uit Amsterdam laten mee vliegen en dan je baard laten staan. Sluit een groep mannen twee weken samen op en de waanzin slaat toe. Ook Wesley doet mee, hoor ik. Zou hem goed staan, plopmuts erbij en Wesley Cabauter van Casbergen schittert als grote smurf op zijn bruiloft. Nederlanders en baarden gaan niet samen. Wanneer de Argentijnen hun baard laten staan maakt het indruk en staan ze direct voor met 1-0. De Argentijnen krijgen een plakbaard bij hun geboorte, voor het geval ze profvoetballer worden. Geef Oranje baarden en je staat bij aftrap al met 1-0 achter. Op Duitse televisie zag ik Sylvie die live even mocht babbelen met manlief. Wanneer Rafael op beeld kwam met zijn baard steeg er gelach op in de Duitse studio. En dus staan wij, als we in de finale tegen Duitsland komen al met 1-0 achter. Puur door de baard van Rafael. Zelfs Sylvie was niet onder de indruk. ‘Wat is dat op je gezicht, Raffie?’ ‘Vergeten te scheren, schat’. Het was zo gênant dat Leo Beenhakker zich bijkans in coma zuchtte. Als de huidige generatie enig historisch besef had gehad, wist ze dat een baard niet de juiste talisman is voor Oranje. Alleen met snorren staat ons elftal zijn mannetje. Op het EK ’88 hadden zeven basisspelers een snor (Gullit, Wouters, Erwin Koeman, Vanenburg, Van Aerle, Rijkaard en Van Tiggelen, uit bron vernomen). en werden we Europees kampioen. Dus vliegensvlug die baad eraf en laat die snor maar groeien. Voor mijn part plak je oranje beesies op je bovenlip. De bebaarde weg is onze ondergang, je ziet het al voor je in de finale Nederland - Argentinië, laatste minuut. Diepe bal op Van der Vaart, die bij het uithalen struikelt over zijn eigen baard...

heel goed dit

Matspas

http://www.youtube.com/watch?v=4Rzg9dtyICc

advertising voor god

Bavaria 0.0 - follow up

http://www.youtube.com/watch?v=TPH4FR9rDYY

ziek, zwak en misselijk.

En daar heb ik maar 4 woorden voor nodig. Het verhaal erachter: ik zal helaas de laatste les niet aanwezig zijn, maar me in m'n ouderlijk huis laten vertroetelen door mams lief.

M'n column heb ik verbeterd.

wellicht tot op de wandelgangen!

Column Jens

It’s only entertainment

Een week of twee geleden zat ik na een bandrepetitie en een aantal biertjes rustig in de trein van Den Haag naar Rotterdam. Samen met de bassiste hadden we het over optredens, fotoshoots en het opnemen van een plaat toen ik plots een sms van mijn vriendin kreeg. ‘Zozo, tegen andere vrouwen zeggen dat je van hen houdt gaat me net iets te ver Jens (fb)’, las ik verbaasd. De ‘(fb)’ maakte mij gelijk duidelijk dat het om een Facebookbericht ging, maar ik wist van niks! Thuis aangekomen bleek inderdaad dat er onder mijn naam een aantal comments bij foto’s van een klasgenoot waren geplaatst. Bij een foto stond te lezen ‘Zozo!’ en ‘Chickieeee!’ en bij een andere ‘Emmy I luv you!’. Driftig als altijd als mij onrecht aangedaan wordt, schreef ik de volgende comment: ‘Ok. Deze reacties zijn dus niet van mij. Wil degene die het onder mijn naam gepost heeft dit eerlijk zeggen? Want als ik er later achter kom dan kan je een paar #%**klappen krijgen’. Gelijk voelde ik mij beter en ging ik nadenken hoe dit had kunnen gebeuren. Had ik die ochtend niet even mijn laptop uitgeleend aan een klasgenoot? Ja dus, en ik vroeg hem via Facebook of hij verantwoordelijk was voor mijn bijna vrijgezelle status. Het antwoord kwam snel. Hij had het gedaan voor de grap. Na de uitleg aan mijn vriendin en de excuses van de klasgenoot kon ik er uiteindelijk hard om lachen.

De lol van luchtig

En ‘erom lachen’ is precies waar sociale media voor mij om draaien. Een beetje slap ouwehoeren, leipe foto’s bekijken en het vooral niet te serieus nemen. Want dat is wat veel mensen doen. Zware, persoonlijke onderwerpen publiekelijk Twitteren, Hyven, Facebooken en Myspacen. En dan gaan ze lopen zeiken dat ze geen privacy hebben en dat iedereen alles over hun te weten kan komen. Echt, ik heb het allemaal gezien. ‘Ik ben niet aangenomen omdat ik tattoos heb...’, politieke updates van 15 zinnen drie weken nadat de verkiezingen zijn geweest, en verhalen over een saaie vakantie in de Zweedse natuur die ervoor gaat zorgen dat de wereld beter wordt maar dat de vakantie hoogstwaarschijnlijk niet door kan gaan omdat een van de vakantiegangers is ontslagen na het afzeiken van zijn baas op Facebook. Boringgg! Doe mij dan maar van die berichten die na twee comments over iets totaal anders gaan, en je verrast wordt met prachtwoorden als ‘lokjood’, ‘blezel’ (blinde ezel) en ‘drakenzoon’. Dat is luchtig vermaak! En daar word je veel vrolijker van.

Azijnpissers die de sociale media af lopen te zeiken kunnen hier een voorbeeld aan nemen. Houd het luchtig en leuk en neem deze media niet te serieus. Dan zit het met je baan en privacy wel goed. Deze media zijn namelijk niet bedacht om mensen de afgrond in te helpen, maar om leuk contact te hebben met je vrienden. Gelukkig denkt mijn vriendin er nu ook zo over.

Column

Ze zijn hun mojo kwijt

Ik kan tegenwoordig niet de tv aanzetten of die reclame mannetjes willen me rekruteren voor hun reclamecampagnes. Ze doen beroep op mijn onuitputtelijke creativiteit. Ze hebben mijn hulp nodig, want blijkbaar kunnen ze zelf niet met iets leuks op de proppen komen. Wat is er aan de hand? Zijn ze hun mojo kwijt?

Het is voor mij een raadsel waarom iedere keer als ik langs de commercial breaks zap mij gevraagd wordt voor een bekend Nederlands chipsmerk een nieuwe krakende smaak te bedenken. Of een goedbekkende naam te verzinnen voor een nu al weer overleden tv zender. Is dat niet raar? Ik, als consument (lees leek), moet gaan bedenken, wat ik zelf niet alleen goed of lekker vindt, maar ook de rest van Nederland goed of lekker vindt. Ik moet me gaan verdiepen in de doelgroep. Ik moet ontrafelen wat nu precies de USP is. En ook nog moeten bedenken welke naam lekker klinkt, wat anders reclame mannetjes zouden moeten doen. Nou mensen, ik voel me behoorlijk misbruikt.

De markt is 't zat

Het zou natuurlijk gewoon een kwestie van vraag en aanbod kunnen zijn. De producent onderzoekt, zoals ze van oudsher doen met marktonderzoeken, wat de markt wil, ik dus. En daar komt uit, dat ik een nieuwe smaak voor die geroosterde aardappelsnack wil bedenken, want wat die aardappelboer zelf heeft bedacht is hartstikke waardeloos. Die naturel en paprika chips heb ik nu wel gehad. Dat was zó niet origineel. Welk genie heeft dat ooit bedacht?

Het alwetende publiek

Misschien is het wel echt zo erg gesteld met de reclame mannetjes. En hebben ze werkelijk geen idee meer wat de doelgroep wil, wat de usp van een merk is of wat lekker bekt. De reclamewereld ligt op z'n gat. Ze hebben mij niets meer te bieden. Ze zijn ten einde raad. En het enige wat ze nog rest is ons smekend op de knieën om hulp vragen. Dat zou leuk zijn.

Bedrog van de bovenste plank

Maar nee, dames en heren, dat is het niet. Het is juist een stunt van de reclame mannetjes. U zit namelijk op Facebook, Twitter, Hyves, Youtube, Linked In en nog diverse fora. Ik ook. En zij ook. Ook zij hebben door dat met de komst van Youtube ik mijn filmische kwaliteiten kan uiten. Zij weten, dat ik mijn mening steeds meer wil ventileren via allerlei verschillende fora. En 'ratings' geef aan allerlei producten, die ik gebruik. Dat ik naast consument ook producent ben geworden en dat graag wil zijn. En dat gegeven gebruiken zij om mij een oor aan te naaien. Ze maken me lekker met de gedachte, dat ik dé ontbrekende schakel ben in hun campagne. Allemaal met het doel dat ik uiteindelijk meer van hun afschuwelijk lekkere ziltsmakende aardappelflensjes ga kopen. Maar absoluut niet met de reden om daadwerkelijk jouw o-zo creatieve input te hebben. Kortom het is gewoon een ordinaire verkooptruc.

Vuilniswagen

Headline:

- Zo, die gasten kunnen nog wel iets van me leren!

- Jah, zo kan ik het ook!

- Hee jongens, daar ligt nog wat!

Bodycopy:

De gieren, de vuilnismannen van de natuur, krijgen een nieuw verblijf.

Kom op naar Blijdorp en kijk hoe de gieren hun verblijf opruimen.

Vrijwilligers, voel je geroepen!

Annebet - Marloes

Boerenwijsheid in de stad.

Het beeld wat ons wordt voorgeschoteld is dat onze kalfslapjes ooit vrolijk in de wei ronddartelde en de sla op ons bord door de boer uit de grond is getrokken. De waarheid is natuurlijk heel anders.

“Sla komt uit een zakje”

Tegenwoordig is produceren van voedsel geen ambacht meer maar industrie.

Wat een boer niet kent dat vreet ie niet

Eet alleen maar wat je overgrootmoeder zou herkennen als eten.

“Lekkere ongesteriliseerde en ongepasteuriseerde zuivere honing te koop!”

Het groene hart van de markthal is de kwaliteitsplek voor bewoners, ondernemers en bezoekers. Het bied een variëteit aan producten, van eigen gemaakte jam tot gerookte ham.

De macht van de voedselindustrie reikt zo ver dat je als consument soms vergeet dat je macht hebt over je eigen boodschappentas.

visuals markthal slow food

Ecologische markt

Cover.

Pagina 1.

Titel:

Slow food in de snelle stad.

Visual:

Tekst word gevormd door eten.

Pagina 2.

Inleidend over dat er ecologische markt is.

Resterend deel pagina 2 en pagina 3

- Wat houdt de ecologische markt in.

Kop daarvoor: "Hoe slow is slow food?"

Quotes:

"Mensen zijn bang dat het koken langer duurt"

"Waar hebben we al dat gif voor nodig?"

Visuals: Pure producten, vers fruit en sferische natuurlijke beelden.

Pagina 4 en 5

- Waarom ecologisch eten.

Kop daarvoor: "Beter eten."

Quotes:

"Eigenlijk is ecologisch eten goedkoper"

"Ik wil weten wat er met mijn eten gebeurt!"

Visuals: Kant en klare gerechten: gezonde, kleurrijke gerechten mooi geserveerd.

Tussenkop: "Hier hoeft geen 'kies bewust' stickertje op."

"Als je globaal denkt moet je lokaal eten."

Pagina 6 en 7.

- Waarom in de markthal

Kop daarvoor: "Wat de boer hier te zoeken heeft."

Quotes:

"Die geitenwollen-sokken hebben we allang verbrand."

Visuals: Het gedeelte van de markthal waar het ecologische eten te vinden is, gelukkige klanten.

Tussenkop: "Een stukje hip platteland."

"Onze plek in de markt vastgesteld."

Pagina 8.

Achterkant cover:

Waar precies vanaf wanneer. (nu?)

Visual: de markthal op de achtergrond en een plattegrond, deels, op de voorgrond.

Emmy-Koos, Nina en Chantal

Vulliswaggie

In de spraakballon staat "Laat je afval voor ons achter, wij ruimen het met plezier uit de weg."

Annebet, Column

Annebet waant zich even in het leven van Sientje,
in een van haar drukke maar o-zo-interessante dagen.


Ik zit in de trein, half negen 's ochtends richting Rotterdam. Dromerig staar ik uit het raam, diep in gedachte gezonken. Ik ben me totaal niet bewust van mijn omgeving totdat ik achter me een meisje uitbundig hoor telefoneren. "Haaaaai schat, met Sientje hier!" Ik luister het gesprek een tijdje aan, heel veel keuze heb ik trouwens ook niet. Ik ben benieuwd naar de persoon die door de telefoon loopt te tetteren en kijk achterom. Dacht ik het niet? Een blond tienermeisje met Uggs, een Blackberry en haar hele levensverhaal. Opnieuw staar ik uit het raam, maar kan me niet meer concentreren op mijn eigen gedachte. Hou je kop kind, denk ik geïrriteerd. Het kan me niets schelen wat jij met je vriendinnetje bespreekt, met hoeveel jongens je hebt gezoend afgelopen weekend op hockey toernooi, dat Willem is vreemd gegaan, dat Nick het wachtwoord van je hyves heeft, dat je gedist bent door Emma, dat je haar terug pakt en dat je nagellak past bij je nieuwe tas...

Waarom, ik weet het nog steeds niet, maar wanneer ik 's avonds achter mijn laptop studie ontwijkend gedrag vertoon en wat rond aan het snuffelen ben op hyves denk ik weer aan Sientje. Ben ik nou echt nieuwsgierig naar het leven van een irritant Ugss dragend tienermeisje? Voordat ik het zelf in de gaten heb zoek ik op 'Sientje, Rotterdam'. Ik krijg 5 hits. Het is overduidelijk. Een profielfoto waar een meisje uitdagend in de camera kijkt en haar nieuwe tas met bijpassende roze nagellak showt, dat moet Sientje zijn! 460 'vrienden' heeft ze, haar profielsite staat vol met persoonlijk interesses. Wat zie ik nu, kan ik Sientje ook volgen via Facebook en Twitter? It's my lucky day!

Is het dan echt zo gemakkelijk? Ik begeef me midden in het leven van Sientje. Ik meng me tussen haar vrienden en bekijk alle 150 foto's van haar hockey feestjes. Op facebook lees ik dat ze om 21.00 uur naar Sex and the City gaat met haar vriendinnen @ Pathe Rotterdam (en dat Emma niet mee mag). Op twitter lees ik dat ze bij Wok to Go in de rij staat. Ik lees waar ze mee bezig is en wat ze van plan is, naar welke evenementen ze gaat en met wie. Och onze Sientje, ze krabbelt, tweet en pingt heel wat af in haar virtuele bestaan. Als je elk moment van de dag, je leven in maximaal 140 tekens deelt met de rest van de wereld, leef je dan? Of deel je alleen maar?

Opeens besef ik me dat ik nog steeds bezig ben met het geneuzel in het leven van Sientje. Er verschijnt een nieuwe tweet. Goed verhaal, wel een beetje kort. Kunnen we wel volstaan met het minimale? Gluren door het sleutelgat, best leuk, maar ik ga toch voor het #echteleven.

Six words Jens

Zij de bank. Ik het bed.

"Echt..?" bibberde haar stem uit frustratie.

Hij sloeg haar. Zij zuchtte, weer.

"Lul!", ze rende het kerkhof af.

Nu zette hij de bloemetjes buiten.

De vele vlinders bezorgden haar buikkrampen.

Leonie, column

Social Coaching

Het is beroerd met me gesteld. Ik weet blijkbaar niet hoe ik vrienden maak. Een diepe vriendschap ontwikkel, een hechte band. Best zielig als ik het zo lees. Ik ben er wel, maar toch ook weer niet. En dat voelen ze.

Zonder dat ik het wist wordt er aan mij en mijn 'sociale tekortkomingen' gedacht. Een held, een coach, een bezorgde opa. Vaderlijke zorgen over de status van mijn sociale contacten, of eigenlijke over mijn niet sociale contacten. Zo goed als dat zij mij totaal niet kennen, willen zij me helpen. Mijn hand vasthouden als ik vrienden probeer te maken, mij helpen om met deze vrienden over koetjes en kalfjes te praten.

Face-book vraagt regelmatig aan één van mijn vrienden of zij mij wil helpen. Helpen vrienden te maken. (Ja je hoort het goed, ze sparen kosten nog moeite en schakelen een eigen personal Face-book coach in.) Er wordt zelfs gevraagd om het nieuws met mij te delen, daar ben ik blijkbaar ook niet zo goed in.

Ze kennen mij dus kennelijk tot op het bot, en willen niet dat ik wegeb en als een grijs muisje dat verschuilt zit in het netwerk dat Face-book heet. Maar wat als ik nou gewoon een grijs muisje ben en wil zijn? Wat als ik geen behoefte heb (ook nooit gehad) om van de digitale kerktoren te schreeuwen waar ik ben, wat ik doe, hoe belabberd ik me misschien voel en of de kat van de buren mij 's nachts heeft wakker gehouden?

Face-book moet maar eens begrijpen dat er ook stille grijze muisjes zijn die zich prima redden tussen de grijze massa van actieve Face-bookers. Ik sta ferm overeind met mijn muizen oortjes rechtop en kin omhoog. Dwingen kunnen ze me niet, ik laat het niet gebeuren, ik blijf wie ik ben. Vriendelijk bedankt Face-book, maar nee dank je.

Gegroet,

Grijze Muis

Cup-a-soup

Cup-a-soup heeft een nieuwe campagne voor naammokken. De commercial vindt plaats, hoe kan het ook anders, op het werk. Alle collega's zijn een verjaardagslied aan het zingen, maar ze weten de naam niet van de jarige Job. Dus aarzelen ze met zingen. Beteuterd kijkt de jarige job naar zijn mok en zet 'm aan zijn mond. De collega's beginnen opeens weer te zingen, want ze zien de naam Willem op de mok staan.

Doorvertaling naar abri

Na de commercial moest er natuurlijk een doorvertaling plaatsvinden naar abri e.d. Maar dat is toch een beetje een domper geworden. Op de poster staat namelijk een grote naammok met daarop een naam, die een werkgerelateerde uitspraak compleet moet maken. Erg flauw gedaan.

Ik WILLEM zelf (is nog enigszins leuk)

Dan kun je nog EVA door (flauw)

en zo zijn er nog een paar.

facebookers

Sociale exhibitionisten.
“Ik ken geen enkele vriend die op facebook zit.” De uitspraak kwam van een man, 40+, account executive, terras, vrijdagmiddagborrel. Hij keek er triomfantelijk bij, uit zijn blik sprak duidelijk dat hij facebookers losers vond die niks beters met hun leven te doen hadden. “Dat kan ik me voorstellen”, zei ik, eveneens zonder verdere uitleg zodat iedereen er het zijne van kon denken. Het klonk in ieder geval lekker beledigend. Zelf had ik er eigenlijk nooit echt diep over nagedacht. Waarom doe ik aan facebook? Waarschijnlijk omdat alle reclamemakers exhibitionisten zijn. Exhibitionisten die de lange jas dichthouden weliswaar, maar die de sociale vakvrienden toch graag een glimpje gunnen.

“Ik wil ze het liefst ontvrienden, maar daar ben ik te laf voor.”

Verder ben ik van nature nieuwsgierig en benieuwd waar iedereen mee bezig is. Die drang is door facebook trouwens flink afgenomen. Zo zijn er vrienden die me met hun foursquare gezeur 5 keer per dag laten weten dat ze in en uit hun kantoor gaan, waar ze lunchen, welke snelweg ze nemen. Irritant. Datzelfde type zet er ook vooral dingen op die alleen relevant zijn voor hun directe collega’s – ik ben nu bij klant zusenzo, ik ga nu naar het vliegveld – en ik neem aan dat die lui het al weten, so why bother. Ik wil ze het liefst ontvrienden, maar daar ben ik te laf voor. Dat krijg je dan. Bij echt contact vallen deze mensen me nooit lastig met zulke suffe mededelingen, dus door facebook krijg ik een beetje een hekel aan ze. De goeie vrienden laten dingen zien die mooi of opmerkelijk zijn, uit het vak, uit hun leven, zaken die een reactie oproepen, waar even over nagedacht is voordat ze het delen. Zo laat een vorige collega vooral foto’s zien van zijn tripjes naar het buitenland en van zijn hond, maar in schitterende fotografie. Zojuist stond op zijn pagina dat hij geshortlist is voor een internationale award voor mobiele fotografie. Een student leidt me via zijn tweets naar zijn blog waar hij opmerkelijk werk laat zien in design, installaties, reclame, graphics en kunst. Eigenlijk denk ik dat het goed is om regelmatig te ontvrienden, zodat je alleen gelinkt bent met mensen van wie je de berichten de moeite waard vindt. En vooral geen echte vrienden te hebben op facebook. “Ja, ik heb je een paar weken niet gebeld, want ik zag dat je voortdurend met van alles bezig was en ik ben net ontslagen, dus ik had niet zoveel leuks te melden.” Dat bracht voor mij wel even de paradox van facebook aan het licht. Als echte vrienden je gaan ontvrienden en alleen je ‘sociale vrienden’ blijven hangen.

Column Marloes

Ontvrienden in een klik.

Hyves bestond twee jaar en veel van mijn vrienden hadden zich inmiddels een profiel toegeeigend. Ik niet. Ik was er totaal niet mee bezig. Totdat één van mijn vriendinnen een pagina voor me begon in te richten. Omdat ik natuurlijk nul vrienden had besloot ze er alvast één toe te voegen. Mental Theo was de gelukkige. Fijn. Nu kon iedereen zien dat ik vrienden was met Neerlands meest suffe plaatjesdraaier. Ik liet haar d’r gang gaan, maar vroeg me ondertussen af, hoe ik Theo op beleefde manier kon vertellen dat ik geen vrienden met hem wilde zijn. Navraag leerde dat het wissen van een vriend uit je vriendenlijst een eitje is.

Geen afscheidsbrieven, geen drama. Eén klik op de knop is voldoende. Alleen de oplettende vriend ziet dat hij één persoon minder in zijn lijstje heeft staan. Ik denk dat Theo die middag zijn roes nog lag uit te slapen...

Hyves bestaat nu 5,5 jaar. Ondertussen heb ik, via, via, via, via, veel mensen ‘ontmoet’ en het daarbij behorende aantal vrienden. Hoewel een aantal van hen meer vrienden heeft dan Mental Theo aan fans, merk ik dat, globaal genomen, het aantal vrienden van mijn vrienden weer afneemt. Misschien hebben zij, na jaren vriendschap, eindelijk de ‘verwijder-als-vriend-knop’ durven gebruiken. Tja, tijden veranderen.

Het ‘deleten’ van een vriend in real-life is wel even wat anders dan een druk op de knop.

Ik heb dus zelf nooit zo’n problemen gehad met ‘ontvrienden’ totdat bleek dat deze trend offline werd doorgezet. Een goede ex-vriendin stuurde me onlangs een e-mail (dat dan weer wel) waarin ze duidelijk maakte waarom ze onze relatie wilde verbreken. “Ik hoor er niet meer bij. We kunnen elkaar nog wel zien, op feestjes enzo maar ik neem afstand nu.” schreef ze.

Het is nu een week geleden en ik heb haar nog steeds geen reactie gegeven. Verbaasd ben ik, of nee, verwonderd. Ik weet simpelweg niet wat ik hierop moet antwoorden. “Houdoe, tot ziens, bedankt voor negen jaren vriendschap”? Geloof me, het ‘deleten’ van een vriend in real-life is wel even wat anders dan een druk op de knop.
Ik zie het aantal vrienden van 90 naar 89 gaan en ik vraag me af: "Waar ging het fout, offline of online?".

Stammtisch Facebook.

Social media geeft digitaal terug wat de mobiele telefoon heeft afgepakt. "Ja, leg dat maar eens uit", hoor ik mezelf al denken. 'Vroegah', toen ik nog niet bestond en het tijd was voor mijn vader om zich klem te zuipen, deed hij dat elke week in dezelfde kroeg met dezelfde mensen. Mobiele telefoontjes die doelloos "waar ben je?" in de rondte schieten hadden ze destijds namelijk niet. Je kon ervoor kiezen een paar dagen van te voren een postduif te sturen, of gewoon de week ervoor te zeggen "next week: same time, same place" (hoewel dat toen nog in het Nederlands ging). Kwam de rest later, of misschien wel helemaal niet, dan raakte je wel aan de praat met vreemde kroeg-genoten. Het tijdperk van de stamkroeg.

Inmiddels is facebook je nieuwe stamkroeg. Je kunt je in discussies van vrienden met onbekenden vermengen en je kunt checken of 'de vriend van de vriend van je vriendin' bezet is.. We kunnen foto's bekijken van hoe onbekenden boven de pot hangen na te veel tequila, hoewel niemand weet wat we daar aan hebben.

We zijn vrienden met Jan, die vijf jaar geleden achter je zat bij wiskunde. Wiens naam je eigenlijk niet meer wist, maar aangezien hij bevriend is met 5 van jouw vrienden moet je hem wel kennen. Door alle statussen, foto's en andere mededelingen kunnen we iedereen in de gaten houden: van èchte vrienden tot Jan en alleman. Daardoor weten we de eerstvolgende keer dat we degene daadwerkelijk tegen het lijf lopen, wat degene heeft uitgevoerd.

En daar komt een voordeeltje bij kijken als zijnde het meisje wat zich vroeger achter haar grote broer verstopte. Je weet waar iemands raakvlakken zitten en hoe je zonder alcoholwalm op iemand af kan stappen. Zo zijn de eerste 2 minuten misschien een uitwisseling van facebook-statussen maar zo'n gesprek is al meer dan eens uitgelopen tot een gezellige avond.

Na het stamkroeg tijdperk sloten we ons met onze mobieltjes helemaal af van contact met het onbekende. Inmiddels zijn we één met facebook en weten we vreemden, al is het digitaal, aan te spreken. Toch is het jammer dat we zo vergroeid zijn met onze technologie. We zijn in het off-line leven met z'n allen een beetje bang geworden voor sociaal contact met onbekenden. Verder dan vrienden van vrienden komen we niet. En dat terwijl alles wat ons overkomt, van de lange rij bij de pappie tot iemands zin om naakt de samba te dansen, online gedeeld wordt. Oftewel: als social media een kroeg was, waren we nog nooit zo sociaal geweest (en een naakte samba is daar best op z'n plek). Maar laten we ons bedenken dat we dezer dagen allemaal wel facebook hebben en zo dus voor niemand meer bang hoeven te zijn. Laten we de facebook-wereld wat dichterbij de werkelijkheid trekken en daar leven in plaats van de wereld bestaande uit pixels. Tijd om dingen weer in werkelijkheid met elkaar te delen. Een echte lach word namelijk door die technologie weggefilterd terwijl dat het mooiste is om te delen.

Column Iris

Social media, de sleutel tot een antisociaal leven.

Oma vertelt...

Toen ik nog helemaal niet zo sociaal was, was ik al wel op allerlei profielen-sites te vinden. Cu2, HI5, MSN, MSN Spaces… Je kunt het niet zo gek bedenken of ik heb het gehad. Toen kwam daar een nieuwe bij: Hyves. Weer meer van hetzelfde, zo dacht ik. En natuurlijk werd ik weer lid. Je zou wel kunnen stellen dat ik en mijn beste vriendin de eerste leden waren. Paginalange verhalen schreven wij aan elkaar, wat voor ons net een beetje als emailen was, alleen dan met leukere smiley's. Gelukkig zaten er toen nog maar 2 mensen op Hyves, namelijk zij en ik, dus kon niemand meelezen over het feit dat mijn vakantievriendje mijn haar zo mooi vond en dat ik al 300 euro op mijn bankrekening had staan. (Even ter relativering, ik was toen net 18). Toen kwamen er ineens een heleboel mensen op Hyves, en was het lang zo leuk niet meer om al deze persoonlijke dingen neer te zetten, want iedereen kon het ineens lezen. Onze berichtgeving via Hyves werd minder, en we hebben nooit meer zoveel smiley's gebruikt als toen.

De Grote Overgang

Toen ik erachter kwam dat Hyves eigenlijk steeds meer begon af te kijken van Facebook, en ik daar ook beter contact kon houden met mensen in het buitenland, stapte ik al snel over. Dit was lange tijd leuk. Minder leuk werd het toen ineens ook iedereen van Hyves overstapte naar Facebook. De term social media ontstond, waardoor je zou denken dat dit wel een heel sociale vorm van media is. Maar Facebook is er vooral om dingen te delen, niet per se om je sociale contacten te onderhouden. En dat is gelijk het verschil met Hyves en alle andere profielen-sites waar ik lid van was.

Sociale media, maar niet zulke sociale mensen...

Wat mij opvalt, is dat mensen dan ook een stuk minder sociaal worden van social media. Als je iets leuks hebt meegemaakt of goed nieuws hebt, wil je dit graag van de virtuele daken schreeuwen en het is leuk als iemand jouw enthousiasme deelt. Alleen komen alle reacties die je krijgt ook echt via Facebook. Als je bijvoorbeeld zegt dat je een nieuwe baan krijgt, drukken 6 mensen op het Like-knopje, en klaar is Kees. Begin je dan later nog eens tegen een van deze personen over je baan, dan krijg je alleen als reactie 'Ja, weet ik, ik had toch op 'Like' gedrukt?'. En daarmee is het onderwerp afgedaan. Soms komt het ook wel eens voor dat iemand de behoefte heeft op Facebook een discussie met je te voeren over een onderwerp dat je geplaatst hebt, wat door het gemis van lichaamstaal en de nuance die je in het echt wel hebt helemaal de soep in kan lopen. Zo kan het zijn dat je ineens virtueel ruzie zit te maken met iemand tegen wie je in de wandelgangen drie keer 'Hoi' gezegd hebt. Het lijkt wel alsof een persoon op Facebook ineens een soort kanaal wordt, vervuld van persoonlijk nieuws. Daardoor is iedereen continu up-to-date over jouw leven, waardoor in het echte leven de interesse snel weg is, ze hadden het toch al op Facebook gelezen? De term social media is in mijn ogen eigenlijk een grote tegentegenstelling, want hoe kan media sociaal zijn? Dat zal dan door de persoon achter de media komen, maar als deze door het gebruik ervan juist een stuk minder sociaal wordt, hoe social is deze media dan nog? Misschien komt het ook doordat ik al zo vroeg op internet was en 'in mijn tijd' alles nog zo simpel werkte. Nu moet ik er ineens over na gaan denken of ik wel wil dat iedereen leest wat ik zeg voor ik het neerzet. Ik ben het spoor volkomen bijster. Als je wel sociaal wilt zijn, kan je misschien maar beter al je social media in de virtuele prullenbak gooien.

Volkswagen

Dedicated to everyone who enjoys speeding life up a little.


http://www.youtube.com/watch?v=W4o0ZVeixYU

http://www.youtube.com/watch?v=yPztb-c16as

http://www.youtube.com/watch?v=jEcbkusXUlo

roteb esther

Column Inge

Daar gaan mijn moeders’ scoops…

Facebook en Twitter. Sommigen vinden het een verrijking en kunnen niet meer zonder, anderen gooien de laptop met bijbehoren het liefst van drie hoog richting stoeptegel. Wat is er zo bijzonder aan het feit dat iedereen, van vuilnisman tot celeb en alles daar tussenin, gevolgd kan worden met de dagelijkse bezigheden?

Als je ten huwelijk gevraagd bent; leuk! Dat wil je dat wilt delen, is nog te begrijpen. Die nieuwe baan met fantastische carrièrekansen; hartstikke fijn, complimentjes kun je dan zeker gebruiken. Maar om Tweets te lezen dat je dronken op een ge-wel-dig feestje in Rotterdam staat te hossen of dat je goudvis naar het hiernamaals is vertrokken door toedoen van de hongerige kat, who cares???

Toch blijft het stiekem leuk om dit soort onzinnige verhalen te lezen, ook al ontkent iedereen bij hoog en laag de WWW’s op Hyves of Tweets op Twitter te hebben gelezen. Vreemd dat men dan wel weet dat je inmiddels een jaar getrouwd bent, die auto van de zaak hebt gekregen of toe bent aan goudvis nummer 8.

Neem mijn moeder. Totaal niet bekend met sociale media van welke vorm dan ook. Ze vraagt om Hyves. En Facebook. (Dit project wordt overigens al een aantal jaren gedwarsboomd door mijn zusje, die niet zit te wachten op commentaar van mijn mams bij iedere foto of krabbel, maar dit terzijde)Een smsje lukt inmiddels fluitend en with the blink of an eye stuurt ze de meest hilarische stukjes tekst richting iedereen die maar in het bezit is van een mobiel. Dat is dus echt iedereen, of je moet de afgelopen pakweg 15 jaar in een coma hebben gelegen. E-mails; same thing.

Sinds ze weet hoe dit magische stukje tekst makkelijk en snel naar mensen gestuurd kan worden, brengt ze iedereen op de hoogte van de laatste nieuwtjes op het gebied van alles. Familie, politiek, BN’ers, you name it, ze weet het. Mijn nicht bevallen? Wist ik al. Zelfs al een foto gezien. Mijn oude schoolvriendin een huis gekocht? Allang bekend, stond in haar WWW. Mijn vader hobbelt er rustig achteraan en weet iedere keer toch weer de energie op te brengen om enthousiast te doen als mijn moeder haar scoop aan de man brengt.

Ik ga mezelf langzaamaan aanpraten dat ze in een sociaal isolement belandt, en dit alles omdat wij (jaaaa, ook ik) niet willen dat mijn moeder zich beweegt tussen alle (on)bekenden op het World Wide Web. Misschien moeten we toch maar een profiel aanmaken…

gieren - Marloes janssen

Als mensen de print zien zijn de vuilnismannen hard aan het werk.

Gieren steken de klauwen uit de mouwen op de Afrikaanse gierenrots.

six winnaar

09-06-2010
Winnende copywriter bekend
Tijdens de NightWriters Late Nite afgelopen vrijdag heeft de jury (bestaande uit Kluun en de Leading Ladies of Crime) unaniem de winnaar van de Six Word Story Copywriters-editie gekozen: Annemiek den Uil. Met haar winnende Six Word Story - 'Iedere komma was punt van discussie.' - won ze een vliegticket naar Cannes Lions 2010.

Gekke koeien

Vodafone - Power to you

Australian Shampoo

Should've gone to Specsavers

Heel sympathieke campagne van Specsavers die zowel in print als commercials grappig geïllustreerde situaties laat zien van wat er gebeurt als je geen bril koopt.

Roteb Annebet

De opruimers van de natuur en Roteb


Ideetje 'prikstok' voor de opruimers van Blijdorp

six words

En ze zuchtte, niet alweer hè...

Zes woorden? Doe mij maar zeven.

Ik trek het allemaal niet meer.

Leonie, Six Words

Hoopvol. 'Goedemorgen.' Dokter, knikt. '..morgen'

Oude:

(Hoopvol: 'Goedemorgen.' Dokter schudt zacht.. Sorry.)

Slimme telefoon?

‘Oh, wacht even, ik word gepingd!’ Gee-eeh-wat? ‘Ja, dat is iets nieuws, hartstikke leuk en bovendien gratis. Maar je hebt wel een internet abonnement nodig. Anders werkt het natuurlijk niet. Net zoiets als chatten.’ Oke, allemaal leuk en aardig maar vriendin B en ik gingen even gezellig iets drinken want we hadden elkaar al bijna een half jaar niet gezien. Krijg je als je aan de andere kant van het land woont. En allebei verschillende wegen inslaat. Ik me volledig op mijn carrière gestort, en zij huisje boompje beestje. Ik wacht nu nog op het kiendje en het plaatje is compleet. In de tijd dat ze hier in Amsterdam is aangekomen heeft ze meer oog voor haar mobieltje dan voor mij. Waren we aan het lunchen “bleeeep” een  mailtje, “zzzzzmmmm” smsje “ping” haar chatbox. Midden in mijn verhaal gaat dat ding weer. ‘Sorry, ik moet dit even bekijken hoor kan belangrijk zijn.’ Belangrijk? Hallo, je hebt me bijna een halfjaar niet gezien. Wat kan er nu belangrijker zijn dan je vriendschap? En vervolgens staarde ze een kleine 10 minuten naar haar telefoon en had ik inmiddels de hele omgeving in mij opgenomen. Ik betrapte me erop dat iedereen zit met zo’n ding. Ja zo’n ding wat alles kan. Wat het leven alleen maar makkelijk maakt. Een stelletje wat net nog romantisch hand in hand kwam aanlopen zijn nu allebei in de ban van het apparaatje dat om de haverklap een lawaai van jewelste maakt. Ik vraag me af of ze ook zo in bed liggen. En ik, ik heb nog altijd een ladyphone waarvan de functie smsen al heel wat mee was toentertijd. Een mobiel speciaal voor vrouwen, je had er natuurlijk geen drol aan. Ik kon mijn BMI uitrekenen. Niet dat ik daar op zat te wachten om geconfronteerd te worden dat ik eigenlijk toch echt moest gaan sporten want mijn BMI was te hoog.  Ik verlang wel naar die tijd hoor, waarmee je dat ding gebruikte om iets af te spreken en dan vervolgens uren lang aan het kletsen was zonder gestoord te worden door elk bliebje wat er in je omgeving afgaat. Het mooie was ook dat vriendin B bij elk bliebje bijna van haar stoel afviel van enthousiasme want ze had weer een berichtje, EN het kon belangrijk zijn. Maar wat is er nou eigenlijk zo belangrijk? Alle onzin die je in je mailbox krijgt. Een smsje waarin eigenlijk ook niets boeiends staat. Ik dacht dat ik vandaag het belangrijkste was van al haar afspraken. Maar na dat ze uit gestaard en gegrinnikt was wisten we niet meer wat ons gesprek onderwerp was. Ik gooide maar stoer een poging erin om erachter te komen wat er zo grappig was op haar telefoon. ‘Oh ja zoooo grappig, vriendinnetje van me struikelde net en dat moest ze me echt even melden.’ Ja, echt heel erg belangrijk! En 1 minuut later zat ze weer op dat ding te kijken. ‘Ja, is hartstikke makkelijk kan meteen even kijken hoelaat mijn trein terug gaat. Oh, je moet ook zo’n BB aanschaffen kunnen we pingen, spreek ik je ook weer wat meer.’ Ehh, sorry? 

6 words? Lang leve hashtags #waareenzineenwoordis

Heb 't gehad. Maar niks gekregen.

column

Verbeterde versie:

Big Twitter is watching you

" Joost could really use some help fertilizing their crops in FarmVille!" Al de zoveelste online boerenpummel die om hulp roept. Als er iets is wat ik vandaag niet ga doen is het zijn oogst bevruchten. Vroeger speelden mensen als Joost spelletjes in het geniep, wat ik alleen maar kan toejuichen. Je vrienden staan heus niet te springen om je digitale score-oogst en in de goede oude tijd werd het nog als sociale suïcide gezien om toe te geven dat je in je vrije tijd fictieve koeien voert. Maar goed, ik zal geen oude koeien uit de sloot vissen, back to the future! Waar Twitter aan de orde van de dag is. Het doet me sterk denken aan het eerste seizoen van Big Brother. Toen gebeurde er ook niks en toch had iedereen het erover. Alleen is het stukje voyeurisme in Big Brother bij Twitter vervangen door egostrelerij. Als je tweet dat je vooraan staat bij een concert van #dathippebandje ben je meer bezig met je status dan dat je van het moment geniet. Zonde als je het mij vraagt. Maar dat vraagt dus niemand. Wel vraagt Joost waarom ik aan Facebook doe als ik zo’n hekel heb aan al dat online exhibitionisme. Goede vraag. Ik ga voor het veiligste antwoord, dat vast door elke fb-er als excuus gebruikt wordt: “Om in contact te blijven met vrienden in het buitenland..?” Nee, eigenlijk vind ik het leuk om te zien hoe anderen zich op het wereldwijde web vertonen. De meest verlegen jongetjes transformeren er tot Johnny Bravo's. Ik geniet ervan om eindeloos langs profielen te scrollen, misschien ben ik een beetje blijven hangen in het gluren van het Big Brother tijdperk. Maar ik val er in ieder geval niemand mee lastig.

Shit zeg coca cola is de grote winnaar van het WK 2010!!! Fak wat goed is dit, kippenvel van coca cola.

Maar dit de is orginele versie, is toch beter. Met z'n allen ‘When i get older i will be stronger...’

column

Ik lees de Viva sporadisch, alleen als één van mijn zussen hem heeft meegebracht. Maar als hij dan op de bank ligt dan blader ik meteen door naar de column van Filemon Wesselink. jajaaa... misschien niet de meest hoogstaande columnist maar ik vind hem erg grappig en zijn verhalen zijn vaak nuchter en erg herkenbaar.

Ik word gek! Ik ben niet goed in het spel der chagrijnige vrouwen. Het is een soort Wie is de Mol? en daar begrijp ik ook al geen reet van. Veel te veel lagen, veel te veel psychologie. Wat ze zeggen is soms de waarheid en soms ook weer niet. Ook nu zit ik weer twijfelend op de fiets. Heeft ze het liefst dat ik terugkom? Of wil ze dat ik naar mijn broertje ga en dat ze even alleen is? De regels van dit onlogische, irrationele spel zijn totaal onduidelijk. Toch maar een sms'je: "Kom toch lekker! Is gezellig!" Zij: "Ga maar lekker, trek je eigen plan. Ben toch niet in de stemming. Laat me maar."'

Blijdorp vuilniswagen Jens

Favoriete columnist

Mark Rutte en Hans Wiegel praten steeds verliefder over Geert Wilders, is dominee Gremdaat opgevallen. ´Wat is het eigenlijk toch een fijne man, en wat een leuk haar.´ En hij zal ook wel heel soepel zijn in het regeringsbed. (2 juni 2010)

Omdat Martin Bril en Nico van Dijk al genoemd zijn, en ik die anderen niet zo goed ken als columnist en je Philemon Wesselink nog niet echt een columnist mag noemen, heb ik voor Dominee Gremdaat gekozen. Dominee Gremdaat, die met veel humor zijn punt sterk over weet te brengen.

Column Esther

Over vrijwillige verplichting gesproken…

Na het ontvangen en verwijderen van tientallen e-mails met het verzoek lid te worden van Facebook was ik dan toch overtuigd en meldde ik mij aan. Maar waarvan was ik eigenlijk overtuigd? Dat Facebook leuk is? Dat het handig is? Of dat het stoer is omdat iedereen op Facebook zit? Daar leek het in het begin wel op. Maar nee dus. Nadat ik mij aangemeld had kwam ik erachter dat Facebook buitengewoon irritant is. In het begin is het nog leuk. Je zoekt vrienden, bekijkt elkaars foto’s en plaatst berichtjes. Totdat de interesse afneemt en er bijna geen nieuwe berichten meer geplaatst worden. De enige berichten die er nog op staan zijn van 5 mensen die nog fanatiek blijven ‘Facebooken’.
En dan die spelletjes. Dat is voor mij de grootste irritatie. Als je dan eens met goede wil je Facebook opent, zie je een pagina vol met berichten van je vrienden in de trant van:
‘Anna just found some White Mystery Eggs and wants to say thank you! Anna just harvested their chicken coop and found some White Mystery Eggs, and wants to thank their friends for feeding the chickens!’.
Op dat soort berichten zit ik nou net niet te wachten… en het houdt maar niet op. Dan is voor mij de lol eraf.
Dan is daar de eeuwige discussie over de veiligheid van Facebook. Zijn mijn gegevens nou privé of niet? Een aantal weken geleden was het weer zo ver: Facebook wijzigde de manier waarop ze met de gegevens van haar gebruikers omgaat. Een nieuwe Facebook-functie die ervoor zorgt dat websites zich aan de gebruiker kunnen aanpassen door gegevens uit het Facebook-profiel te zuigen. ‘Instant Personalization’ noemen ze dat…
Nou, nee bedankt!
Maar de Facebook-snufjes houden hier niet op. Er is zoiets dat ‘Community Pages’ heet. Deze functie zet de interesses van een profiel automatisch om in een lidmaatschap van een bijbehorende fangroep. Op deze manier zijn de meest uiteenlopende interesses ineens zichtbaar voor iedereen, waar je die eerst netjes afgeschermd had. Fijn om te weten dat er voor je bepaalt wordt hoe jij je profiel inricht en weergeeft.
Over vrijwillige verplichting gesproken…

Columnist

Ja, voor de discussie moeten we dus iemand zoeken. En het is niet zo dat ik niet lees, ik lees genoeg. Maar column sla ik echt altijd over, vind ik gewoon niet boeiend. 2 jaar geleden ben ik wel naar tomaten smijten naar schrijvers geweest. Euhm gooi een tomaat of gooi een roos naar opera vrouwtjes, weet de naam niet meer. Maar daar was een meisje en ik geloof dat ze voor een of andere mannenblad a la fhm schreef, en haar stijl mocht ik wel. Helaas heb ik net gegoogled en ik kan haar naam niet vinden... AAAH ze heet Renske de Greef, nu columnist bij NRC next, hm denk dat ik dat dan wat meer moet gaan lezen ;)

studenten & Poetry

Als tweede eindexamenopdracht mochten de afstudeerders kiezen voor hun gevolgde Minor. 10 studenten kozen voor de Copywriting opdracht die ik heb opgesteld en waar ik Poetry International bij heb betrokken. De posters ervan hangen nu in de Schouwburg, op zich maar een klein onderdeel van de campagne, maar wel leuk om te zien. De foto is tijdens de opening van Poetry afgelopen vrijdag.

Poetry

Dit is de regel die afgelopen vrijdag door Poetry is verkozen en direct op een Roteb vuilniswagen gezet. Ik vind 'm erg mooi.

Een favo columnist heb ik niet. Daar lees ik te weinig columns voor. Afgaande op de laatste boeken die ik gelezen heb (die ik toevallig allemaal de moeite waard vond) kan ik zeggen dat Robert Vuijsje, Herman Koch en Ernest van der Kwast alledrie schrijvers zijn waar ik vast nog een keer een boek van ga lezen. De keren dat ik columns lees is vaak bij mijn ouders, zij hebben het parool. Daar staat op zaterdag in de PS toevallig altijd een column in van Robert Vuijsje. Die lees ik dan ook graag. Deze dikke nep Mocro:) weet zonder zeurderig te worden toch op een leuke scherpe manier kritiek te geven op een maatschappij. Iets waar Nederlanders moeite mee hebben. Ook kan ik me herinneren dat Youp van ’t Hek er een column in heeft. Ik ken hem nog van mijn vroegere jaren. We keken vaak met het gezin naar conferences van hem. (Mijn oma vind/vond het een dik zweterig mannetje met een te grote bek die alleen ten koste van andere een lach weet te produceren.) Ik kan daarentegen wel om hem lachen en vind een scheldwoord of belediging hier en daar zijn teksten kracht bij zetten.
Beide Robert Vuijsje en Youp van ‘t Hek zijn mensen die schrijven zoals ze praten. van ‘t Hek meer dan Vuijsje, zo lijkt ‘t. Maar dat kan ook komen omdat ik Youp meer heb horen praten. Het komt in ieder geval natuurlijk over.

Hyves is dood, lang leve Facebook!

Hyves is dood, lang leve Facebook!

Al enige tijd wordt Hyves genegeert door zijn eigen gebruikers. Op deze manier plegen de Hyves onderdanen sociale zelfmoord en blijft het Nederlandse Koninkrijk van sociale platformen achter met miljoenen levenloze accounts.
Ze zijn in grote getale aan het verhuizen naar het beloofde land van Facebook. En waarom ook niet. Hyves is slechts een slap aftreksel van Facebook. Hyves is nep. Facebook heeft coolere games, een groter netwerk met een internationaal bereik én het grootste voordeel, iedereen is op Facebook.
En dat wordt dan ook de ondergang van de reus onder de sociale media. Facebook maakt dezelfde fout als zijn kleine Nederlandse neefje waar hij zo gulzig de leden van steelt.
Facebook dreigt in dezelfde valkuil te vallen als Hyves. Waar Facebook eerst sexy en spannend was voor de ontdekkers van Facebook is het nu niet meer als een tweede Hyves met een vriendenlijst waar je slechts vijf procent echt van kent. De rest plaatst alleen lame foto’s van mensen die je niet kent en nodigen je uit voor games waar je niet op zit te wachten.
Ik voorspel dat de geschiedenis zich zal herhalen met de koning van sociale platformen. Facebook zal vallen. Maar na Facebook emigreren wij vrolijk naar het volgende land met nóg meer mogelijkheden. Eerst vertrekken de avonturiers, de rest zal volgen. Facebook is dood, lang leve ..........?

Ik ben bang dat ik moet toegeven dat ik het luie leesmonster bestaan van Emmy overtref. Ik lees geen enkele column regelmatig, behalve Kluun. Die man komt zo heerlijk eerlijk over en hoe verkeerd het ook is wat hij schrijft/vindt ik zal altijd sympathie voor hem hebben, denk ik.. Daarnaast gooit hij er lekkere woorden en verwijzingen doorheen.

"Onderstaande uitnodiging, van de Efteling, heeft in huize Kluun voor een lachsalvo van hier tot de Pagode gezorgd." Simpel bijna inkoppertje in dit geval, maar je moet het wel doen (en lachsalvo is ook prettig).

Hij wind er geen doekjes om en gebruikt de woorden die hij wil gebruiken, hoe plat ze soms ook wel niet kunnen zijn..

Ik geloof dat ik er van hou dat mensen schrijven hoe ze praten.

Het enige waar ik me daarnaast met regelmaat (of eigenlijk ook niet meer) mee vermaak zijn de stukken van de vader van 'rokjesdag', Martin Bril.

Roteb collega’s Mark Peeters

En nog een collega grap


En een inhaker op de vele staking van de schoonmakers ... helaas waren deze niet in Roffa.

Roteb Blijdorp Gieren

'We zoeken naar restjes,

en houden de boel schoon.' 

Belangrijke zaken in Londen

Vandaag werd ik gebeld door mijn goede vrienden Harry & William uit Engeland, omdat zij mijn hulp hard nodig hadden bij het maken van een zakelijke beslissing. Nou ben ik de beroerdste niet, en natuurlijk begreep ik ook hoe dringend dit telefoontje was. Daarom heb ik gelijk een vliegticket geboekt, en stap ik morgenochtend nog op het vliegtuig naar Londen. Zij vertelden mij dat ik tot en met maandag nodig ben om hen bij te staan in deze Top Secret missie. Helaas zal ik dus niet aanwezig zijn tijdens de aanstaande les, maar ik voel aan mijn water dat de kwestie met mijn vrienden helemaal goed gaat komen.
Bijgevoegd een foto waarop wij hard aan het werk zijn, misschien herkennen jullie mijn vrienden trouwens wel!

Voor de mensen die nog geen stage hebben...