Marcel en Emile + tekst over tentoonstelling

Tekst over de tentoonstelling op de website:

Waarschijnlijk kun je het plaatje niet aanklikken dus de tekst ook hieronder:

Tekst 1

Maroen, Bobbie, Willo, Tinus, Boris, Victor, Habbo, Bono, Lennard, Willie, Anton. Hoe waren al deze dieren toen zij nog leefden? Chagrijnig, Boos, Bang, Blij, Depressief, Verward, Baldadig, Spontaan, Agressief? Wat waren hun dagelijkse routines, hoe deden zij tegen hun soortgenoten, hoe reageerden zij op mensen, hadden zij afwijkend gedrag? Allemaal vragen die bij je opkomen wanneer je naar het opgezette dier kijkt. Maar het dier staat zo stil. Je kunt er helemaal niets uit opmaken. Geen gezichtsuitdrukking, geen geluid, geen informatie, geen identiteit, helemaal niets. Alleen een naam, zijn algemene naam wel te verstaan.

Dit gaat vanaf 4 februari veranderen. Dan laten wij zien hoe Bono kon schreeuwen en hoe Boris genoot van het buitenleven. Hoe Tinus de koning was en hoe Victor zijn rivaal was. Op schermen laten wij filmmateriaal zien hoe zij waren.

Kom kijken hoe zij dood zijn. Kom kijken hoe zij hebben geleefd.

Tekst 2

Hij kon genieten van de wind dat door zijn haren blies. Hij klauterde in bomen en verjoeg akelige beesten die snel weer wegvlogen. Hij was niet de koning, nee, hij was de god van de jungle. Zo zat hij ook dagelijks op zijn troon, op de hoogste tak van alle bomen. Vanaf daar kon hij zijn onderdanen in de gaten houden en vooral de indringers laten weten dat hij er was. Het zilver van zijn rug glinsterde alsof het een pasgeslepen zwaard was. Met hem wilde je geen confrontatie. Hij was en blijft de grootste van zijn soort. Iedereen zal hem blijven herinneren en kippenvel krijgen als je aan hem denkt. Zijn naam was Willo. Willo heeft geleefd.

Kom vanaf 4 februari kijken hoe Willo heeft geleefd. Wij laten dit door middel van filmmateriaal op beeldschermen zien. Zo houden wij zijn eer in gedachten. Zo kunnen wij nog genieten hoe Willo als een echte zilverrug door het leven ging.