Vanbinnen zijn we allemaal wilden.
Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten toen ik ging zitten op mijn comfortabele bioscoopstoeltje. Spike Jonze, de experimentele regisseur van de films Being John Malkovich en Adaptation heeft er jaren over gedaan om het beroemde prentenboek van Maurice Sendak te verfilmen en is hiervoor in zee gegaan met het grote Universal. De trailer zag er mooi uit, maar ik was wel benieuwd naar hoe je een slechts negen zinnen tellend prentenboek omtovert tot een film van anderhalf uur.
De film begon en liet ons kennis maken met Max, een jongetje van ongeveer negen jaar, dat woont bij zijn gescheiden moeder en puberende zus. Hij heeft niemand om mee te spelen, dus houdt hij zichzelf bezig door de wereld door een laagje fantasie te bekijken. Hij maakt plekjes om zich in te verstoppen zoals een iglo van sneeuw waarin hij zich kan terugtrekken tijdens een sneeuwballengevecht met de vrienden van zijn zus. We zitten met hem in de iglo als deze wordt verwoest door de grote jongens. Kinderen zijn wreed, net als de rest van de echte wereld. Zo leert Max op school dat de zon dood zal gaan, de ultieme horror voor een negenjarige. Zijn zus vindt vriendjes belangrijker en zijn moeder heeft het druk met haar werk en probeert voorzichtig weer een nieuw liefde in haar leven toe te laten. Max voelt zich buitengesloten en trekt zijn wolvenpak aan waarin hij stout durft te zijn. Hij gromt naar zijn moeder, zij gromt terug en Max rent weg om zich te verstoppen in de beste verschuilplek ooit: zijn verbeelding.
Hij zeilt over woeste zeeën naar het eiland “where the wild things are”. De beesten liggen overhoop in woede en frustratie, ze zijn zo wanhopig op zoek naar een leider dat ze het jongetje tot hun koning kronen. Het wilde feest begint! Max en de monsters dansen, springen en spelen tot de ochtend komt, dan vallen ze met z’n allen in slaap op een grote hoop. Iedereen wilt dat het zo blijft, voor altijd. Maar dat gaat niet, je kan niet al het verdriet uitbannen met een verdrietschild.
The wild things representeren elk een deel van de persoonlijkheden van Max en zijn familie. Je ziet in de “vriendschap” van de monsters Carol en KW de scheiding terug van Max zijn ouders. De grote beesten maken ruzie om de kleinste dingen, net als mensen. Ze zijn kinderlijk naif, maar ook diep treurig. Ze leggen een diepere laag over het verhaal heen, waardoor de film het volwassen publiek beter raakt. De onmacht die je voelt tijdens het opgroeien wordt weer even heel echt door Max die heel natuurlijk gespeeld is door de jonge nieuwkomer Max Records. Je ziet echte tranen en echte vonkjes nieuwschierigheid in zijn ogen. Zowel bij hem als bij het publiek.
Op het eiland wordt het verhaal soms wat langdradig, maar toch vind ik de moedige poging het in Amerika immens populaire kinderboek te verfilmen zeer geslaagd. Het is geen standaard kinderfilm, door de heftige scenes is het beter geschikt voor de wat oudere kinderen. Het vangt de essentie van het kind-zijn en de geborgenheid en vergankelijkheid van thuis. Al met al een unieke film over het zijn van een kind, die je meesleept in zijn rijke fantasiewereld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten