eerste recensie Emmy-Koos verbeterd

Voorspelbaar mooi

De verwachtingen zijn hooggespannen bij de nieuwe film van James Cameron. De regisseur van onder andere Aliens, Terminator en Titanic staat garant voor spektakel en dat is waarvoor we met z’n allen popelend in de rij staan voor een 3D-bril. Op de neus gezet zijn die dingen eerst even wennen, maar ze sleuren je al snel mee in de film.

Jake Sully is een half verlamde marinier wiens lijf en leven zijn stukgeschoten op aarde. Onze planeet zelf is inmiddels ook aardig uitgeleefd en dus zoekt de mens elders naar energie. Die hebben we gevonden in de vorm van unobtainium op de planeet Pandora. Voor het delven hiervan moet alles wijken. Zo ook de Na’vi, de inheemse bevolking van de planeet. Jake’s broer was betrokken bij een project op Pandora, maar doordat hij onverwachts is overleden wordt Jake gevraagd in zijn plaats te gaan.

Om als mens op Pandora te kunnen overleven moet je een gasmasker op of gelinkt zijn aan een avatar. Dat is een wezen gemaakt uit het dna van mensen en dat van de Na’vi. Avatars lijken sprekend op de pandorabewoners maar worden van een afstand bestuurd door menselijke wetenschappers. Jake krijgt die van zijn broer aangezien hun dna identiek is.

Hij wordt in de groep wetenschappers gezet en gaat met ze mee op ontdekking, maar hij brengt ook verslag uit bij het hoofd van de soldaten die ingehuurd zijn door het bedrijf dat op de unobtainium uit is. Jake hoort eigenlijk bij geen van beiden, de wetenschappers zien hem als schietgrage leeghoofd en door de soldaten wordt hij uitgelachen om zijn handicap.

Toch infiltreert Jake Sully als enige met zijn avatar in de Na’vi stam via de beeldschone stamhoofdsdochter. Hij wordt verliefd op haar en de rest van de planeet, ook wint hij het vertrouwen van de rest van de clan. Dit allemaal was natuurlijk niet de bedoeling en brengt de nodige problemen met zich mee.

Het verhaal komt iedereen vast een beetje bekend voor, het eeuwenoude plot is weer eens in een nieuw jasje gestoken, dat gelukkig precies past. Er is niets mis met voorspelbaarheid, het is soms wel fijn jezelf onder te dompelen in iets waarvan je weet hoe het afloopt. Het is gemakkelijk jezelf erin te vinden. En waar het verhaal aanvoelt als een veilige, comfortabele trui, met mouwen daar waar je ze verwacht, bezorgen de verbluffende details je kippenvel en drijven de Pandora-bewoners en de ijzingwekkende gevechten je naar het puntje van je stoel.

Dit is het verdienste van de waanzinnige effecten. De glazen van je 3D-bril zijn als een verbinding tussen jou en de wereld van James Cameron. Alsof je zelf een avatar gebruikt duik je diep de film in waar de zaadjes van de heilige boom bijna op je neus landen en je rondvliegende brokstukken moet ontwijken in het heetst van de strijd. De details zijn zo mooi, dat je vergeet dat 60% van wat je ziet met de computergemaakt is. Je kijkt geen film, maar je beleeft hem. Dit was nog nooit eerder zo, simpelweg omdat het technologisch nog niet mogelijk was.

Bij eerdere 3D-films als Up en Final Destination was het beeld voornamelijk vlak, met soms een object dat naar je toe vliegt. Gelukkig is dat nu totaal anders, het hele Imax-scherm heeft diepte en fungeert als een raam waardoor je in een andere wereld kan kijken. Het maakt de film tot een verpletterende ervaring en het geld dat je neerlegt voor een kaartje meer dan waard. Zuinige zeurpieten die het er niet voor overhebben om de epische sci-fi actiefilm in 3D te zien besparen alleen op hun eigen plezier. Wat ik iedereen kan aanraden is om jezelf over te geven aan de nieuwe manier van filmbeleven, want dit een fenomenale belofte voor wat er nog allemaal komen gaat.