vrijdag 15 januari 2010

Recensie

Filmrecensie Avatar 3D

‘You think you own whatever land you land on. The Earth is just a dead thing you can claim. But I know every rock and tree and creature. Has a life, has a spirit, has a name. You think the only people who are people, are the people who look and think like you. But if you walk the footsteps of a stranger. You'll learn things you never knew.’ (colors of the wind - pocahontas).

Dit kleine stukje tekst uit de film Pocahontas beschrijft de verhaallijn van Avatar. Een ex-marinier Jake Sully (Sam Worthington) die in een rolstoel zit, wordt naar de planeet Pandora gestuurd om mee te werken aan een Avatar project. Omdat hij dezelfde DNA heeft als zijn tweelingbroer die jarenlang voor dit project werd opgeleid maar voortijdig kwam te overlijden. Het project maakt mogelijk dat je in de huid van een Na’vi, een inwoner van Pandora treed. Op deze planeet ligt een enorme hoeveelheid ‘unobtainium’, dit is een mineraal wat de mens wilt bemachtigen om de energiecrisis op aarde te kunnen oplossen. De planeet zelf is giftig voor de mensen dus zal Sully met zijn avatar moeten zien te infiltreren bij het Na’vi-volk om zo het mineraal te krijgen.

Het verhaal is niet het meest spectaculairende en verrassende wat iedereen stiekem had verwacht aangezien James Cameron bekend staat om zijn enorme successen als Titanic (1997) & The Terminator (1984 & 1991). Daarbij is er een bedrag van 300 miljoen in de film gepompt dus mijn verwachtingen waren hoog!

Het eerste halfuur wordt je door je 3D brilletje de film ingezogen. Je staat versteld van de gedetailleerde beelden, en het effect dat het lijkt alsof je er zelf bij bent. Daarom is het begrijpelijk dat Cameron heeft gewacht tot de juiste technieken er waren om zijn film af te maken. Maar na dat eerste halfuur gaan de effecten de boventoon voeren en is het verhaal helemaal niet meer zo bijzonder. Een cliché verhaal, gebaseerd op het eeuwenoude Pocahontas en nauwelijks emotionele betrokkenheid. Daarbij werkte de muziek ook niet helemaal mee, en kreeg ik meer het idee alsof ik naar een panflute cd op de markt aan het luisteren was.

Het is een unieke filmervaring maar dit vooral omdat het nieuw is in zijn soort, 3D in IMAX formaat. Ik verwacht meer van Tim Burton’s, Alice in Wonderland.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten