“Me, I’m a collector ”

Hoge pieten die een felbegeerde plek op de Qoute 500 weten te bemachtigen kennen vele obsessies. Het zijn ware verzamelaars van auto’s, villa’s, kunstwerken en vrouwen.

Maak de collectie van mede groepverzamelaars te schande -een grondregel dus onder sneaker lovers en collectors. Marcel mag dan twee liefdes kennen, maar zijn sneakers winnen de stille strijd met vlag en wimpel. Hij doet zeker niet onder bij de verzamelingen van andere sneaker freaks, maar ziet het nut niet in om elkanders collectie te schande te maken.

Nieuwe sneaker gearriveerd, hij kan zich hoogstens twee dagen “reflectietijd” veroorloven. Ieder aankoop in zijn oude vertrouwde sneaker store wordt ingeleid door een gesprek over de laatste collectie. Waar het hart vol van zit daar stroomt de mond van over. Household merken zoals Adidas, Nike, DC Shoes en Converse passeren de revue. Zijn voorkeur gaat uit naar simpele lijnen en niet al te schreeuwerige kleuren. In een vrolijke bui houdt hij zijn voeten warm in merken die zich nog tegenover het grote publiek moeten bewijzen; Greedy Genuis, Supra, CLAE en uiteraard JB classics.

Een week geleden leek hij bijna de tel kwijt tijdens de inventarisatie. 308 paar sneakers. Na dat ene bezoekje langs de sneaker store, 309 paar sneakers. Hij is zijn ultieme doel nabij, nog 56 paren en hij kan eindelijk zegevieren. Een schoen voor ieder dag van het jaar, schrikkeljaren in rekening houdend zal hij echter ten minste 57 tochtjes naar het sneaker store moeten maken.

De helft van zijn salaris wordt aan zijn ware liefde verkwanseld. Zo heeft hij toch wat gemeen met de hoge meneren van de Quote 500. Nu nog de miljoenen verzamelen en ditmaal de grondregel van sneaker freaks wel ter harte nemen.

“Een ware obsessie…collectie”

Van zijn slaapkamer sleurt hij naar de badkamer en met het ochtendritueel bijna afgerond bevindt hij zich voor de hemelse kamer. De lofzang rinkelt in zijn oren terwijl hij met de neus van zijn sneaker de deur openduwt. Zijn linkerhand uitgereikt, rust op het deurknop…toegang tot de gekleurde kamer wordt zoals iedere ochtend nog eens geboden.

Een netjes op orde walk-in closet zou prima op zijn plaats zijn, maar toch altijd te min voor de juweeltjes die deze ruimte opbergt. Deze noemenswaardige collectie, hetzij ware liefde, hetzij een obsessie, zou ware t-shirt verzamelaars in hart en nier versteld doen staan. Met open armen zouden zij gewillig het nieuwe lid tot het t-shirt cirkel verwelkomen. Met trotse tranen en al.

Alle kleuren van de regenboog, en alle tussenliggende tintjes doen zijn ogen plezier. Een haastige blik op zijn horloge verraad de smaak van de dag. Elke dag een eigen kleur. Elk seizoen een nieuwe nog uitgebreider selectie; zomerse warmte tot winters depressie. Felgroene uitvoering van een all-time classic waarvan waarnemers groen van jaloezie zien. Felroze ontmant niet; het eist aandacht.

Het liefst zou hij alle shirts die hij ontwaard in het winkelwagentje willen gooien, maar het flikkerende bureaulichtje herinnerd hem aan de vaste lasten die nagekomen moeten worden. Shirts may come and go, maar rekeningen blijven een zekerheid.

Alle keuzes doorgenomen valt zijn oog op een geinig shirt dat zijn dag vast en zeker zal opfleuren. ‘Vandaag heb ik een reminder nodig om de dag heel door te komen,’ zegt hij binnensmonds.

Maandagochtend vraagt om een oppeppertje. Een smiley face is dus meer dan op z’n plek. Juist; zongeel, twee opengesperde ogen boven een Pinoccio neus en een opengetrokken mond. Een stap in de goede richting, denkt Marcel bij zichzelf. De aandachttrekker piept uit onder zijn nog niet dichtgeritste jas. De ware grap onthult zich wanneer hij voor het plaatsnemen bij zijn bureau zijn windjack uittrekt en als eerste ontbloot “It’s been Monday all week” .