Stijl-Leonie over Vincent

Voor het interview:

Vincent zweet peentjes dankzij een kledingstuk aan zijn teentjes

Nog voor de wekker gaat is er in huize Beijersbergen al geneurie te horen vanuit de badkamer waar de door stoom beslagen spiegel door een veeg het spiegelbeeld opvangt van onze Vincent. Door een snelle blik ziet Vincent dat zijn krullen al weer fier in positie staan om te beginnen aan de schooldag.

Razendsnel een broek van de plank afroeitzen, blouse van de hanger in een soepele beweging, sokken uit de lade graaien en binnen no-time staat hij in zijn schoenen klaar bij de kapstok om de deur uit te wandelen. Hij wrijft eens in zijn handen en de glimlach die er op zijn gezicht verschijnt als hij eens naar zijn wiebelende voeten kijkt, verraadt ons dat hij iets in zijn schild voert. Maar dat is wel vaker het geval bij hem.

Wij, zijn klasgenoten kennen Vincent als iemand met geen dubbele agenda, maar met een viervoudige agenda. Hoe hij het 'm allemaal flikt is ons vaak een groot wazige vraagteken. Vincent staat namelijk bekent als een drukke jongeman die werkelijk waar in alles geïnteresseerd is, overal aan mee heeft gewerkt, of op zijn minst meer van af weet van een onderwerp dan elk andere wijze ziel die zich in een straal van 100km van hem bevindt.

Vincent maakt ons met alle liefde deelgenoot van vele -ooh, aah- en -echt waar?-opwekkende weetjes. Maar niet alleen ons; zijn medestudenten, ook het gehele docententeam wordt nog wel eens verrast door een nieuwtje over een zojuist klassikaal uitgelegd onderwerp.

Het leek vandaag weer zo'n doodnormale schooldag als normaal. Maar ineens begint in zijn les Copywriting, de altijd coole Vincent, spontaan het zweet uit te breken. Wanneer één van zijn docenten van wal gaat met een opdracht voor Your Sucks.. Geheimen verborgen in het holst van de schoen, een sok met een verborgen identiteit, rol, .. "Oh God. ze moet haast wel iets door hebben..." Net wanneer Vincent zich heeft herwonnen, is het hem duidelijk dat het grote gevaar nog steeds aanwezig is. "Zomaar een tussenopdrachtje" zegt de docente, met een doorborende blik kijkt ze Vincent even aan en geeft de opdracht om elkaar te interviewen over zijn of haar favo-kledingstuk. "Dit is niet goed!!" Vincent bekijkt snel zijn ontsnappingspogingen en klimt daarna over de tafels richting de deur en smeert hem als een razende het lokaal uit.

Ik weet niet wat jullie er van denken, maar voor mij is het duidelijk. Vincent zijn favoriete kledingsstuk:

EEN-ALWETENDE-AAN-DE-GROTE-TEEN-DOORGEVENDE-PAAR-SOKKEN. Ofzo iets ;)

Na het interview

De appel valt niet ver van de sok, Vincent zijn favoriete kledingstuk hangt inderdaad aan zijn teentjes

Het is een veelvoorkomende diagnose waar Vincent aan lijdt. Voor het interview dacht ik dat de levens overheersende stoornis enkel bij het vrouwelijk geslacht toe kon slaan. Ik ben er nu, 24 uur na het interview, nog steeds overdonderd van. De tranen springen mij op dit moment in de ogen, maar ondanks een wazig waterig zicht op mijn scherm moet ik doorzetten. Hoe moet ik in vredesnaam het onderwerp aansnijden dat, zonder een enkeling van ons het ook maar een ietsiepietsie kon vermoeden, het leven van Vincent overheerst.

Hij verteld, na een aantal keer zijn keel te schrapen, vrij over zijn verborgen geheim, en daar ben ik hem uiterst dankbaar voor. Met de volste respect wil ik, voor eventuele mede mannelijke slachtoffers, de weg vrijmaken voor openheid over dit aloude probleem dat je leven overneemt zonder dat je de kans krijgt het te bestrijden. Je kiest er niet voor, dat is duidelijk. Het overkomt je.

'Schoenen', zegt Vincent terwijl zijn handen beginnen te trillen en hij vertwijfeld naar de grond staart. Ik snap er op dat moment nog niet veel van en na een moment probeer ik toe te spitsen op wat hij zegt. 'Dus schoenen, is er nog een paar waarvoor je echt de voorkeur hebt?' Met zijn gezicht steeds naar de grond gericht, schudt hij van nee. Hij kijkt op en verteld dat hij een lichtelijk overdreven fascinatie heeft voor schoenen. De nooit afnemende liefde voor zijn mooie stappers beschrijft hij zelf als een 'fetisj'.

Naarmate hij verteld over deze fetisj, merk ik dat het er één is die verder gaat dan de drang om elke dag een paar nieuwe sneakers te kopen. Nee, voor Vincent is één paar van dezelfde niet genoeg. Wat als er één beschadigd?! Wat als er één vies is?! Hij struint na elke aankoop waarvan er geen tweede aanwezig was, wanhopig het hele land en internet af voor een extra paar van zijn nieuwe aankoop. Alsof dat al niet genoeg moeite is om zijn schoenen piekfijn in orde te houden, ook kiest hij op een strategische wijze uit welke schoenen hij elke dag aan doet. Wordt het hondenweer, dan het paar met de zwarte veters, die met de witte veters zullen de opspattende viezigheid van de straat nooit overleven.

'Maar wat als het eerste paar toch een beschadiging oploopt door een lomperik die op je tenen stampt?' Vraag ik hem nieuwsgierig, 'Durf je dan je 'back-up' paar dan wel te gaan dragen?' Het valt hem op, dat als dat het geval is hij minder vaak het aandurft om die schoenen uit de kast te pakken.

Het lijkt mij overduidelijk dat ik een primeur te pakken heb voor een ieder die dit leest, en er zal nog veel onderzoek moeten worden gedaan naar het fenomeen schoenenobsessie bij het mannelijk geslacht. Laten we hopen dat er in de toekomst een geneesmiddel zal worden gevonden en Vincent zal worden verlost van deze zware last aan zijn voeten.

Als afsluiter van dit veelzeggende interview iets dat alleen hij zal begrijpen: 'Vincent, zo gaan die dingen.'